Zeven jaar geleden
schreef ik voor het laatst een blog. Zeven jaar.. het lijkt een eeuwigheid voor
mij. Het leven heeft ons ondertussen flink bij ons nekvel gegrepen en meerdere
keren door elkaar geschud. Maar: we staan nog en ademen vrijuit. Tijd om deze blog op te pakken en het onderwerp te verbreden. Want streng aflossen is leuk, maar gezond en duurzaam leven is leuker. Daarbij aflossen alleen voelt lekker, maar tegelijkertijd de troep uit je leven wegdragen werkt kalmerend. En bovenal: focussen op de mensen in je leven, en niet de spullen, werkt bevrijdend. Lopen jullie weer verder met mij mee?
De misère in vogelvlucht
Er ging best wat mis de
afgelopen zeven jaar: mijn hart besloot ziek te worden, emotionele chaos op
mijn werk, teveel zorgen om onze kinderen, en daarbij: verwaarlozing van onze
eigen normen en waarden door de drukte om ons heen en in onze hoofden. Korter
kan ik het niet samenvatten! Laat me vast uitweiden over mijn hartverzakking...
Veel te jong aan de hartbewaking
Zeven jaar geleden lag ik
opeens aan de hartbewaking. Van een jonge vader (oké, 35 is niet al te jong)
werd ik een hartpatiënt. Opeens veranderde mijn, of beter, onze wereld
compleet. Daar lig je dan: naast een 80jarige die vier keer binnen een uur gereanimeerd
wordt. Naast een man die je opa had kunnen zijn. En op mijn tweede kamer heel
toevallig: naast de buurman van je schoonmoeder. En in een kamer verderop lag
de oom van een vriend van me. In volgende blogs neem ik verder mee in wat er mis ging met me
en vertel ik over de soms hilarische en soms dieptrieste situaties waar je in
kunt belanden wanneer je leeftijd niet bij je ziekte past.
Wat ik ondertussen
leerde?
Ondertussen leerde ik
veel. Meestal door te vallen, soms door puur geluk en soms door een goed boek.
Ik leerde over bewuster leven, over ontspullen of minimaliseren, over focussen
op je lichaam en op de natuur. Ik proefde aan meer groente eten, maar
verdwaalde toen weer in de vleesschappen. Kortom: ik was heel menselijk bezig
aan een soort slingerpadje naar een duurzamer leven. In al die zeven jaar was
ik mij hier soms bewust van, maar meestal deed ik maar wat. En daardoor maakte
ik veel stomme keuzes en een paar goede. En het gekke was: pas toen ik weer
ziek werd drong het tot me door. Door mijn Covidmalaise kon ik helder allen
zijpaden zien, en de hoofdweg die er wel degelijk liep.
De hoofdweg: duurzamer
eten, uitgeven, en ontspullen
Al die tijd wenste ik
maar een ding: meer vrijheid en minder gedoe. Dat was de hoofdweg. Alleen mijn
probleem was dat ik de zijpadjes telkens te fanatiek inliep waardoor ik de
hoofdweg niet meer terugvond. Ik verloor mezelf in details zonder de rode draad
vast te houden. Aflossen past daar heel goed in. Gezonder eten ook. Maar
wanneer je focust op een van de twee dan gaan ze ten koste van elkaar. Want
gezonder eten daar kun je best los op gaan, net zoals op aflossen. Aan de ene
kant was het prettig om mijn menselijkheid te zijn, maar het was veel onprettiger
om mijn inconsequenties zien. Hoe kon ik zo stom zijn? Goede vraag. Mijn
antwoord voorlopig: druk, druk, druk met alles wat niet heel erg belangrijk
was.
Reacties
Een reactie posten