Een tophypotheek: niet normaal

Het duurde even: maar de eerste aflossingen zijn weer gedaan. Na een pauze van bijna zeven jaar hebben we de afgelopen twee maanden in totaal weer 1.500 euro afgelost. Daarmee gaat onze hypotheek slechts een paar euro’s omlaag per maand, dus waarom zouden we het doen? Nou heel simpel: omdat we de hypotheek zat zijn. 

Een tophypotheek: niet normaal

Ooit sloten wij een tophypotheek af. Waarom? Tja, je bent jong en je wilt wat. Echt waar: we zijn er gewoon ingetuind. 2019 was het en iedereen om ons heen kocht een huis. De financiële crisis was net begonnen en we hadden gewoon nog een paar jaar moeten wachten met kopen. Maar hoofdzakelijk realiseerden we ons toch niet goed wat een hypotheek was. Zowel de makelaar, als onze financiële adviseur, en velen om ons heen, vonden het heel normaal dat we een maximale hypotheek namen. Maar was dat wel zo? 

Nee, natuurlijk niet. Wat heb je eraan dat je keihard moet werken om te kunnen wonen. Wat heb je aan meer ruimte: behalve om meer spullen op te bergen (die je koopt omdat ze zo goedkoop zijn)? Wat heb je aan een schuld van bijna 400.000 euro die je niet aflost? Persoonlijk hadden wij er na een paar jaar niet zoveel meer aan zoals je merkt aan de manier waarop ik dit opschrijf. 

Groot, groter, grootst

Natuurlijk, het duurde bij ons enkele jaren voordat we doorhadden dat dit niet de juiste keuze was. Wanneer ik dit hard op zeg, zijn er genoeg vrienden die het niet met me eens zijn. En dat is prima: want het is vooral niet meer onze keuze. Na de eerste huisaankoopgolf en de babygolf ging het in onze vriendenkring over de uitbouwgolf. Nu moet ik je zeggen: daar waren wij ook bijna in mee gegaan. Want meer ruimte (voor: nog meer spullen) en bovenal een waardestijging van je huis. Maar dus ook meer hypotheek. En daar haakte het bij ons allebei. We vonden het heerlijk om te dromen over die grote keuken en dat kookeiland. En dan ook maar de vloer eruit en alles isoleren. Ow, en een sedumdak. Voor we het wisten hadden we een offerte van 70.000 euro liggen.

Gekkigheid natuurlijk. Voor een paar extra metertjes. Natuurlijk: over 10 jaar heb je het eruit en ben je spekkoper. Maar over 10 jaar zijn we ook 10 jaar van ons leven kwijt: en wij zijn nu al gelukkig met de ruimte die we hebben. Dus wat deden we?

Helaas aannemer

We stelden de aannemer teleur en sliepen opeens weer goed. Maar de stap daarna was het grootst. Want nu we de extra ruimte niet ging creëren: hoe konden we dan toch ruimer wonen? Het antwoord bleek heel eenvoudig. We begonnen met opruimen. Je wilt niet weten hoeveel vuilniszakken met Chinese troep ik afgevoerd heb. Hele kast brachten we naar kringloopwinkels. En nog steeds gaat dit door en door en door. Daarover in volgende blogs meer. De kern van dit verhaal is: kies je eigen weg. Loop niet mee met de massa. Stel jezelf de vraag: waarvan word je echt gelukkig? Van krom liggen voor een paar m2 of van tijd met je familie en vrienden? Van ruimte in je hoofd (want dat doet een opgeruimd huis met je) of van ruimte om in te ijsberen over je tophypotheek. Wij weten het inmiddels wel. Jij?